4cee205c

Drie reizen door de Leeuwenpoort

Mon, 11 Aug 2025 18:21:26 GMT

✨ Ai Kenoa – Drie sjamanistische reizen door de Leeuwenpoort ✨

Toen de nieuwe maan in Leeuw de Leeuwenpoort opende, leefde ik in het ritme van wachten en zorgen. Mijn partner lag nog in het ziekenhuis, zijn huid vol brandwonden, mijn hart zwaar van liefde, angst en hoop. In mijn binnenste voelde ik de poort openstaan — rauw en allesomvattend, als een vuur dat mijn ziel wilde transformeren.

Eerste reis – Nieuwe maan in Leeuw (Grootmoedermedicijn)

Mijn eerste reis was een duik in diepe stilte en rauwe emotie. Geen beelden, alleen de waarheid van mijn vermoeidheid en een stem die schor was van wekenlange zorg. Toen verschenen de bomen met ganzenpoten in plaats van wortels — een beeld van bedrog en verloren vertrouwen. Mijn ziel sprak: Niet alles waarop je bouwde, is stevig.

Ik steeg op, hoger dan de toppen, naar het zachte hart in de wolken. Daar werd ik omhuld door vuur en levensenergie, getrokken naar een heilige grot. Binnen stond mijn gids — mijn partner, Gino — stil en krachtig. Zijn boodschap was helder: Jouw wijsheid ontvouwt zich als je durft te openen en te ontvangen.

Buiten zat een gewonde leeuw, waardig en stil. Ik ging bij hem zitten en vroeg: "Wat heb jij nodig?" Hij leerde me dat rust ook kracht geeft.

Mijn totemdieren stonden vervolgens op één rij voor me. Tussen hen in stond een slang.
Ik zei: "Jij bent toch geen van mijn totemdieren?"
De slang keek me aan en sprak helder: “Wanneer ga jij nu eens vol voor je transformatie?”

Aan het einde van de reis werd ik Ai Kenoa: liefdevol, vrij en krachtig. Toen ik terugkeerde, voelde ik mijn energie terugkeren, mijn stem helder, mijn lichaam recht.

Tweede reis – Thuiskomst en heling (Grootmoedermedicijn)

Niet lang daarna kwam mijn partner thuis. Ik bereidde het drumvel voor zijn drum voor, gevuld met liefde en intentie. Dit vel zou het kloppend hart worden van onze gezamenlijke heling. Mijn lijf was nog gespannen, maar onder de zachte werking van het Grootmoedermedicijn vloeide de pijn weg. Er kwam ruimte voor adem, voor zachtheid, voor verbondenheid.

Derde reis – Volle maan in Waterman, sluiting van de Leeuwenpoort (Grootvadermedicijn)

Op de dag dat de poort sloot, maakte ik mijn sjamanenjuweel van rudraksha, Afrikaanse turkoois, lapis lazuli, pyriet, bronziet, slangenwervels en leeuwenbot — elk element een stukje van mijn pad.

Tijdens deze reis wachtte de boa constrictor in de diepte, stil en wetend. Haar schubben vloeiden door mij heen; ik werd huid, kracht, adem en wijsheid. Het Grootvadermedicijn nam mijn pijn weg, gaf stevigheid en diepe verbinding met de aarde.

Toen ik uit de reis terugkwam, brulde ik als een leeuw — een krachtig, oeroud gebaar. Ik hulde mij in mijn jas, nam mijn staf en beklom mijn heilige berg. Daar keek ik uit over het land dat ik al tien jaar energetisch bewerk. De velden ademden, de bomen fluisterden mijn naam. In het gouden avondlicht voelde ik: Het is goed. Ik bén goed.

Deze drie reizen zijn een uitnodiging:
Om jouw eigen poorten te openen,
Om stilte, pijn en kwetsbaarheid toe te laten,
En zo te herboren te worden in zachtheid, kracht en wijsheid.

Wat het medicijn me leerde over wie ik ben

Sun, 25 May 2025 14:02:41 GMT

Een ceremoniële reis door vergeving, zelfliefde en thuiskomen in mijn zielsmissie

In deze persoonlijke en spirituele blog neem ik je mee op een reis van zelfontdekking. Ik stelde mezelf de vraag: "Wat wil Spirit dat ik ben?"
Van familievergeving tot het ontwaken van mijn zielsmissie, deze reis bracht diep verborgen herinneringen naar boven. Archetypen zoals Sobek, de piramide van het weten en de Lady of Deep Waters verschenen onderweg.

Met Sacred Cacao Bliss begon ik te begrijpen hoe mijn werk als begeleider verbonden is met wie ik werkelijk ben. De naam Fearless Feather , die ik eerder ontving, kreeg een diepere betekenis.

Dit is geen verslag van een ceremonie.
Het is een herinnering.
Een uitnodiging.
Een thuiskomen.

Er zijn vragen die niet beantwoord worden met woorden,
maar met ervaring.
Met voelen.
Met herinneren.

Voor mij begon deze reis met een innerlijk conflict:

Mag een vrouw uit Europa zich verbinden met het sjamanistische veld?
Wat is mijn plek daarin?

En vooral: Wat wil Spirit dat ik ben?

Ik voelde dat het tijd was om te luisteren —
niet met mijn hoofd, maar met mijn lichaam, mijn hart, mijn ziel.
En dus stapte ik een plantenceremonie in.
Niet om te ontsnappen, maar om te thuiskomen.

De poort van vergeving

Het eerste wat zich toonde waren mijn ouders.
Niet als aanklacht, maar als uitnodiging.
"Kun je ons vergeven?", vroegen ze zonder woorden.
En ik antwoordde: "Ja. Ik hou van jullie."

In die woorden verschoof iets.
Een oud web brak open.
Ik voelde het: het loslaten van diepe familiepatronen.
Mijn energie begon vrijer te stromen.

Geboorte als keuze

Toen verscheen een beeld.
Symbolisch. Krachtig.
Het lichaam van mijn moeder — een rijpe perzik, klaar om te openen.
Een heilige poort, geen fysieke herinnering.

"Ben je bereid om opnieuw geboren te worden — bewust, in jouw kracht?"

Ik legde af wat mij niet meer diende.
Niet letterlijk, maar energetisch.
Maskers. Rollen. Beschermlagen.En ik zei: ja.

Zelfliefde als sleutel

Daarna kwam de uitnodiging tot zelfliefde.
Niet in de vorm van denken, maar als ritueel van her-innering.

Wat volgde was een innerlijke beleving:
een stroom van energie die door mij heen trok.

Eerst zwart — het niets
Daarna rood — de levenskracht
En tenslotte wit licht — helder inzicht

Ik voelde me opnieuw verbonden met wie ik ben.
Niet in fragmenten, maar in volledigheid.
En ik hoorde: “Je kunt nooit te veel van jezelf houden.”

De boodschap van de ziel

Toen werd het stil… en helder.
Een trilling nam mijn veld over.
Een stem uit het dieptebewustzijn sprak:

“I am the light born out of the darkness.
I am the softness hidden in pain and suffering.
I come to you to help you understand your sorrows.
I am the Lady of Deep Waters.”

Geen boodschap van buitenaf.
Dit wás mijn essentie.
Mijn ziel sprak zichzelf uit.

Ik voelde: ik ben geen zoeker meer.
Ik ben drager van dit weten.

Sobek & de poortwachters van het water

In dat diepe veld verscheen Sobek — niet als figuur, maar als energie.
De Egyptische hoeder van water, wedergeboorte, seksuele levenskracht.

Hij begeleidde mij door deze activatie van zachtheid en kracht.
Een oervader in het mysterie.
Een gids voor het bekrachtigen van mijn vrouwelijke kanaal.

De piramide van herinnering

Daarna zag ik een piramide.
Niet uit steen, maar uit licht en weten.

Ik begreep: Mijn ziel bouwt lagen.
Laag na laag.
Van vergeving, naar zelfliefde, naar belichaming.

Elke stap is een initiatie.
Elke herinnering een activatie.

Van zaad naar belichaming

En toen, als een echo uit een oude reis,
klonk het weer:

“You are a healer of the Earth.”

Die woorden hoorde ik acht jaar geleden.
Ze waren toen een zaadje.
Een fluistering.

Nu — na al wat ik heb gevoeld en herkend —

weet ik:
Ik bén het.
Niet als rol. Maar als aanwezigheid.

Thuiskomen

Deze reis was geen visionair spektakel.
Het was een diepe terugkeer.
Een verzachting. Een bekrachtiging.
Een herinnering aan wie ik altijd al was —
lang voordat ik het wist.

Spirit wilde niet dat ik iemand anders werd.
Spirit wilde dat ik her-innerde wie ik ben.

De Lady of Deep Waters.
De healer of the Earth.
De vrouw die weet — en zich nu herinnert.

En precies vanuit dat veld werk ik vandaag:
Met planten als gidsen .
Met paarden als spiegels .
Met mensen die hun eigen lagen van pijn, kracht en zachtheid willen aanraken .

Ik begeleid solo reizen en kleine groepen ,
met cacao , de Spirit van de Jungle , de Spirit van de Andes ,
ademwerk , trauma release ,
familieopstellingen , en diep cirkelwerk .

Niet als sjamaan met een titel,
maar als bedding —
voor wie wil thuiskomen in zichzelf.
Zoals ik zelf thuis ben gekomen.
Steeds opnieuw.
In de diepe wateren van de ziel .

Over mijn spiritnaam: Fearless Feather

Tijdens een voorgaande diepe ceremonie ontving ik de naam Fearless Feather .
Deze naam kwam niet als een gedachte, maar als een herinnering van mijn ziel —
een zielsessentie in klank, trilling en symboliek.

"Je bent onbevreesd en doortastend in jouw begeleiding,
maar doet dit zo zacht als een veertje."

Het is deze balans die mijn pad kleurt:
kracht én zachtheid, diepte én lichtheid,
de moed om te confronteren,
en de zachtheid om te dragen wat zichtbaar wordt.

"Fearless Feather" is geen titel.
Ze is een trilling.
Een uitnodiging om telkens opnieuw terug te keren naar wie ik werkelijk ben —
in het werk, in het ritueel, in elke ontmoeting.

Wanneer geven pijn gaat doen

Tue, 20 May 2025 14:10:51 GMT

Hoe een verbroken vriendschap me leerde over de kracht van balans

Soms eindigt een vriendschap niet met een ruzie, maar met een stille realisatie: ik ben op. Deze blog gaat over het systemische principe van balans in geven en nemen, en hoe ik leerde dat loslaten soms de meest liefdevolle daad kan zijn – voor jezelf én de ander.

Wat is balans in geven en nemen?

In systemisch werk – bekend van familieopstellingen – is balans in geven en nemen een fundamenteel principe. Het stelt dat relaties alleen kunnen bloeien als er een evenwichtige uitwisseling is van energie, tijd, aandacht en zorg. Niet in getallen, maar in gevoel.

Wanneer deze balans langdurig wordt verstoord – bijvoorbeeld als jij vooral geeft en de ander vooral ontvangt – ontstaat er een innerlijke spanning. De relatie wordt scheef. En wat ooit voedde, begint langzaam te verzwakken.

Mijn persoonlijke ervaring: het sluipende verlies van evenwicht

Jarenlang droeg ik een vriendschap die ooit wederkerig voelde. Maar langzaam verschoof de balans. Ik luisterde, ik regelde, ik ondersteunde – zonder dat ik voelde dat dit echt werd beantwoord. Niet uit kwade wil, maar omdat de rollen waren vastgegroeid.

Ik probeerde het te negeren. Ik gaf het de tijd. Tot ik mezelf steeds vaker moe en leeg voelde na elk contact. De relatie voedde niet meer – ze vrat. En op een dag wist ik: ik moet loslaten om mezelf te behouden.

Waarom loslaten soms het juiste is

Het verbreken van een vriendschap voelt onnatuurlijk. We leren dat loyaliteit betekent: blijven, ook als het moeilijk is. Maar systemisch gezien betekent ware trouw ook dat je jezelf niet opoffert voor een verbinding die niet meer klopt.

Door los te laten, herstelde ik niet alleen mijn eigen balans – ik gaf ook de ander ruimte om te voelen wat er mis was. Want zolang ik bleef geven, hoefde de ander nooit te kijken naar het tekort aan wederkerigheid.

Wat jij hiervan kunt meenemen

Let op de energiestroom in je relaties: geeft het je iets terug?
Wees eerlijk over jouw behoeften – en durf die te benoemen.
Loslaten is niet falen , maar soms een daad van zelfliefde.

Tot slot: een oproep tot bewustzijn

Misschien herken jij jezelf in dit verhaal. Misschien ben jij degene die te veel geeft – of juist te weinig teruggeeft. Wat het ook is: wees mild. Maar wees ook eerlijk. Gezonde relaties beginnen bij balans. En balans begint bij jezelf.

Wil je meer leren over systemisch werk of jouw vriendschapsdynamieken verdiepen?

Laat een reactie achter of neem contact op. Ik denk graag met je mee.

Van slapeloosheid naar systeemrust

Mon, 12 May 2025 18:44:13 GMT

Hoe een familieopstelling mijn 28 jaar slapeloosheid plots doorbrak

Al 28 jaar kampte ik met slapeloosheid. Nacht na nacht lag ik wakker, uitgeput maar alert. Mijn slaap kwam in korte, gefragmenteerde blokjes – soms maar 1,5 uur, hooguit 3 uur per keer. Een volledige nacht doorslapen leek een onbereikbaar verlangen. Mijn lichaam leek voortdurend in een staat van paraatheid, alsof er iets niet veilig was.

De klachten begonnen tijdens mijn eerste zwangerschap. Oude trauma’s werden getriggerd, en ik dacht: dáár ligt de oorzaak.

In de jaren die volgden, bewandelde ik een intensief pad van heling: psychotherapie, hypnotherapie, regressietherapie, trauma release, en ook acupunctuur. Al die processen brachten inzichten, verzachting, ontlading. Maar wat bleef, was de slapeloosheid. Hoe diep ik ook ging, mijn systeem bleef wakker.

Tot in de nasleep van een plantenreis plots een glashelder inzicht kwam. Geen visioen, maar een innerlijke waarheid die ineens onontkoombaar werd: "Je wist dat naar Middelkerke gaan geen goed idee was. Je voelde het in je lijf. Je bent tegen je intuïtie ingegaan. En daar draag je nu de gevolgen van."

Die zin raakte me diep. Want ik had het gevoeld. Mijn lichaam gaf een duidelijke 'nee'. Maar ik ging toch. Waarom?

Om daar dieper naar te kijken, deed ik een familieopstelling. Wat daarin zichtbaar werd, bracht alles in een ander licht.

De verstrikking lag niet bij mij, maar bij mijn man. In de opstelling werd pijnlijk duidelijk dat hij mij – volledig onbewust – ziet als zijn moeder. Een moeder die er niet voor hem was. En haar moeder was er ook niet voor haar. Een patroon van emotionele afwezigheid dat zich over generaties herhaalde. In dat patroon had hij mij op de plek van zijn moeder gezet. En ik – zonder het te beseffen – was daar in meegegaan.

Door deze dynamiek te herkennen en systemisch terug te geven wat niet van mij is, kon ik mezelf bevrijden uit die plek. Ik kreeg mijn eigen plek terug. En precies op dat moment gebeurde er iets wat ik al jaren had opgegeven:

Mijn slaap veranderde. Plots. Van blokjes van 1,5 tot maximaal 3 uur per nacht… naar zes volle uren slaap, aan één stuk. Zonder onderbreking. Zonder strijd.

Voor het eerst in 28 jaar werd ik wakker met het gevoel: ik heb écht geslapen.

Geen therapie, geen techniek had dat ooit kunnen brengen. Maar deze ene systemische verschuiving wel.

Wat ik geleerd heb

Soms ligt de oorzaak van hardnekkige klachten niet in ons persoonlijke verhaal, maar in het systeem waar we deel van uitmaken. Familieopstellingen brengen onzichtbare dynamieken aan het licht: rollen die we onbewust op ons nemen, uit liefde of loyaliteit. En pas als we dát zien, komt er ruimte voor échte rust.

Misschien herken je iets in mijn verhaal. Misschien heb jij ook al álles geprobeerd, en blijft je systeem waakzaam. Dan wil ik je uitnodigen om verder te kijken dan jezelf – naar je plek in het grotere geheel. Soms ligt dáár de sleutel naar heling.

De zin en onzin van Psychedelica: Wetenschap, veiligheid en gevaren

Sat, 12 Apr 2025 11:24:34 GMT

Bangmakerij vs. feiten

Mensen die mij beter kennen, weten dat ik me de laatste jaren in mijn zoektocht naar heling van mijn trauma's tot psychedelica heb gericht. Ik heb reeds een aantal psychedelische sessies ervaren in een gecontroleerde setting, met als doel dieper in mezelf te kijken en mijn innerlijke pijn aan te pakken. Toch merk ik steeds vaker dat ik bij anderen geconfronteerd word met angst en vooroordelen over deze middelen. De meningen over psychedelica variëren enorm: voor sommigen zijn ze een heilige tool voor heling, voor anderen een gevaarlijk pad naar chaos. In deze blog wil ik de feiten scheiden van de fabels, en samen met jou onderzoeken wat psychedelica nu écht kunnen betekenen voor persoonlijke ontwikkeling en heling.

�� Bangmakerij door de jaren heen

Sinds de jaren '60 worden psychedelica vaak afgeschilderd als gevaarlijke middelen die leiden tot psychose of zelfs de dood. Veel van deze angstverhalen zijn echter hardnekkige mythes die niet volledig gebaseerd zijn op wetenschappelijk bewijs. Laten we drie van de bekendste bangmakerijen eens onder de loep nemen:

❌ “Je komt nooit meer terug van een trip”

Psychedelische ervaringen kunnen intens zijn, maar er is geen bewijs dat een gezonde gebruiker permanent ‘vastzit’ in een trip. Het kan overweldigend zijn, vooral als je niet goed voorbereid bent, maar blijvende schade komt zeer zelden voor.

❌ “Je denkt dat je kunt vliegen”

Het verhaal van de persoon die van een dak springt onder invloed van LSD is een vaak gehoorde waarschuwing. Dit soort extreme reacties komen zelden voor en zijn meestal het resultaat van combinatiegebruik met andere stoffen, een slechte mentale toestand of een onveilige omgeving. Verantwoord gebruik en goede voorbereiding verminderen deze risico’s aanzienlijk.

❌ “Je wordt er psychotisch van”

Psychedelica kunnen wel degelijk negatieve effecten hebben op mensen die gevoelig zijn voor psychoses of andere psychische aandoeningen. Daarom is het van belang dat deze stoffen in de juiste setting en met professionele begeleiding worden gebruikt. Voor de meeste gezonde mensen is er echter geen verhoogd risico op langdurige psychische schade.

❌ "Psychedelica leiden tot verslaving"

Een veelgehoorde angst is dat psychedelica verslavend kunnen zijn, maar dit is niet het geval. In tegenstelling tot stoffen als alcohol , cocaïne of opioïden , die fysiek verslavend kunnen zijn, hebben psychedelica geen eigenschappen die leiden tot fysieke afhankelijkheid of een "tolerantie-opbouw". Dit betekent dat je steeds meer van de stof nodig hebt om hetzelfde effect te voelen, zoals vaak het geval is bij verslavende middelen.

Hoewel het mogelijk is om in bepaalde gevallen mentaal afhankelijk te raken van de ervaring of de inzichten die psychedelica kunnen bieden, is er geen bewijs dat psychedelica zelf tot een verslaving leiden. Dit is een belangrijk verschil ten opzichte van veel recreatieve drugs die zowel fysieke als psychische verslaving kunnen veroorzaken. De meeste gebruikers van psychedelica ervaren juist een "reset" van hun gewoonten en gedrag, vooral wanneer ze in therapeutische settingen worden gebruikt, zoals blijkt uit studies naar verslavingen.

�� Wat zegt de wetenschap?

Onderzoek naar psychedelica heeft in recente jaren weer een grote opleving doorgemaakt. Veelbelovende resultaten tonen aan dat psychedelica therapeutisch potentieel hebben voor diverse aandoeningen, mits ze verantwoord en onder gecontroleerde omstandigheden worden gebruikt.

Psilocybine bij depressie

Onderzoek van Johns Hopkins University toont aan dat één of twee sessies met psilocybine, gecombineerd met psychotherapie, langdurige verlichting kan geven bij therapieresistente depressie.

LSD bij existentiële angst

In Zwitserland werd LSD ingezet bij terminaal zieke patiënten, wat resulteerde in een significante afname van existentiële angst en een grotere acceptatie van hun situatie.

Verslaving en gedragsverandering

Psilocybine wordt ook onderzocht bij verslaving. Een studie toonde aan dat 80% van de deelnemers aan een programma tegen nicotineverslaving zes maanden na een sessie nog steeds gestopt was met roken.

Wat gebeurt er in je brein?

Psychedelica beïnvloeden het default mode network in de hersenen – het systeem dat verband houdt met zelfreflectie en piekeren. Door tijdelijk de activiteit van dit netwerk te verstoren, kunnen mensen nieuwe inzichten krijgen, mentaal resetten of gevoelens van verbondenheid ervaren.

�� En hoe zit het met ayahuasca en mescaline?

Naast LSD en psilocybine krijgen ook ayahuasca en mescaline steeds meer aandacht. Ze vallen onder de klassieke psychedelica, maar hebben elk hun eigen karakter en gebruikscontext.

Ayahuasca – De jungle als spiegel

Ayahuasca is een drank die afkomstig is uit het Amazonegebied en al eeuwenlang door inheemse volkeren wordt gebruikt voor spirituele en helende doeleinden. De werkzame stof is DMT , maar door een tweede plant die MAO-remmers bevat, wordt het oraal actief en houdt de ervaring meerdere uren aan.

De ervaring is vaak intens, visionair en kan gepaard gaan met lichamelijke reacties zoals braken, wat onderdeel is van de reiniging of “la purga”.
In Zuid-Amerika wordt ayahuasca gebruikt onder begeleiding van een sjamaan of curandero . In het Westen worden steeds vaker ceremonies gehouden, maar de kwaliteit hiervan varieert sterk.
Ayahuasca is geen recreatief middel en absoluut niet geschikt voor solo gebruik . Gezien de emotionele intensiteit van de ervaring is begeleiding en nazorg essentieel.
Er lopen steeds meer wetenschappelijke studies naar ayahuasca, met positieve resultaten voor mensen met depressie, trauma en verslaving, hoewel er ook zorgen zijn over de veiligheid bij onvoorbereide deelnemers.

Mescaline – De zachte visionair

Mescaline is het actieve bestanddeel in cactussen zoals peyote en San Pedro en wordt al eeuwenlang gebruikt in inheemse rituelen in Noord- en Zuid-Amerika.

De ervaring is langdurig (8–14 uur) en wordt vaak omschreven als aards, verbonden en emotioneel openend.
In traditionele settings gebeurt het gebruik van mescaline altijd in groepsverband met rituelen en begeleiding.
In westerse contexten wordt mescaline vaak zonder de juiste begeleiding gebruikt, wat het risico op desoriëntatie of negatieve ervaringen verhoogt.

⚠️ Geen magie, wél risico’s bij onvoorbereid gebruik

Hoewel psychedelica veelbelovende therapeutische voordelen bieden, gebeurt het klinische onderzoek vrijwel altijd onder strikt gecontroleerde omstandigheden. Er is altijd medische screening, professionele begeleiding en een goede nazorg aanwezig. Wanneer psychedelica echter zonder voorbereiding of begeleiding worden gebruikt, neemt het risico op een negatieve ervaring toe.

Wat je moet weten:

Solo gebruik wordt sterk afgeraden , zeker bij krachtige middelen als ayahuasca, LSD of hoge doseringen psilocybine.
Gebruik altijd in een veilige, vertrouwde setting , bij voorkeur met een nuchtere en ervaren begeleider.
Vermijd gebruik wanneer je mentaal kwetsbaar bent of een levenscrisis doormaakt.
Denk aan set (mindset) en setting (omgeving) als bepalende factoren voor een positieve ervaring.
De ervaring is pas waardevol wanneer je ze integreert in je leven, en niet wanneer je ze enkel ‘ondergaat’ zonder reflectie.

✅ Conclusie: Volwassen omgaan met psychedelica

Psychedelica zijn geen demonische middelen, maar ook geen wondermiddelen die van je een andere persoon maken. Ze zijn krachtige tools voor innerlijk werk — soms helend, soms confronterend. Wie deze middelen inzet met respect, zorgvuldigheid en voldoende kennis, kan er veel waarde uit halen.

Laat de bangmakerij los, maar verlies ook je nuchterheid niet. Het echte werk begint niet tijdens de trip, maar erna — wanneer je het kunt integreren in je dagelijkse leven.

�� Meer weten?

Over bruggen bouwen: Hoe trauma de kloof tussen mensen vormt

Mon, 27 Jan 2025 12:16:08 GMT

Een reflectie op trauma, liefde en de moed om anderen toe te laten

Afgelopen weekend bekeek ik de film van Angela di Suliman, gepresenteerd tijdens een avond georganiseerd door Cine Maximiliaan. Het verhaal draait om een Syrische vluchtelinge en een westerse man. Twee geliefden uit totaal verschillende werelden, gescheiden door cultuur, geschiedenis en een wereld van onbegrip. Op het eerste gezicht lijkt het een eenvoudig liefdesverhaal, maar terwijl ik keek, merkte ik dat het me onverwacht diep raakte. Het bracht een oude pijn naar boven — trauma. Een woord dat vaak gehoord wordt, maar de realiteit ervan is vaak onzichtbaar, subtiel verweven in de manier waarop we leven, liefhebben en omgaan met anderen.

De Syrische vluchtelinge in de film draagt haar eigen trauma met zich mee. Het is een taal die zo universeel is, maar tegelijkertijd zo onverstaanbaar voor diegenen die het niet zelf hebben meegemaakt. Deze onzichtbare last maakt verbinding lastig, omdat de ervaringen van trauma vaak diep begraven liggen in gevoelens die moeilijk te delen zijn.

De film toont hoe deze twee werelden elkaar proberen te begrijpen, maar ook hoe groot de kloof kan voelen wanneer woorden tekortschieten. De film toont een kloof tussen de hoofdpersonages. Een kloof die niet fysiek is, maar die ontstaat uit misverstanden, uit het niet helemaal kunnen begrijpen van de ander. Het is een metafoor die me onmiddellijk terugbracht naar de realiteit van trauma. Trauma slaat een kloof. Het maakt van mensen eilanden, ieder met zijn eigen wereld, gescheiden door een onzichtbare zee van onbegrip.

Herken je het gevoel van eenzaamheid, zelfs wanneer je omringd bent door mensen? Of het idee dat er een deel van je is dat niemand volledig kan bereiken? Dat is wat trauma doet. Het bouwt muren, niet altijd zichtbaar, maar voelbaar in de stiltes, in de afstand die je ervaart, zelfs met degenen die dichtbij staan. Net zoals in de film: twee mensen die elkaar liefhebben, maar elkaar niet volledig kunnen bereiken.

Trauma maakt je wereld klein. Je trekt je terug op je eiland, want daar is het veilig. Maar zelfs daar moet je een keuze maken. Laat je het eiland een gevangenis worden, een plek waar niemand toegang toe heeft? Of bouw je een brug? Maak je van je eiland een schiereiland, verbonden met anderen, maar met behoud van je eigen ruimte?

Tijdens een trancereis ontving ik ooit de volgende woorden: “Jij bent een eiland en jij beslist welk ander eiland dicht bij jou mag komen en je eventueel mag omvormen tot een schiereiland.” Aanvankelijk dacht ik dat deze quote over grenzen stellen en bescherming ging. Na het bekijken van deze film toont het me een hele andere kant van het spectrum. Het gaat niet alleen over grenzen, maar ook over openheid, over de moed om anderen toe te laten en samen iets nieuws te vormen.

Voor mij was deze film een spiegel. Het herinnerde me eraan hoe mijn eigen trauma’s kloven hebben geslagen in mijn relaties, hoe ik soms op mijn eiland bleef en anderen op afstand hield. Maar het herinnerde me ook aan de kracht van verbinding. Dat zelfs wanneer de kloof groot lijkt, er altijd een mogelijkheid is om te bouwen. Een brug, een schiereiland — een keuze om niet alleen te blijven.

De vraag is: welk eiland kies jij? Kies je isolatie of kies je verbinding, hoe klein die stap ook lijkt? Trauma is een krachtig iets, maar de kracht om te verbinden is net zo sterk. Misschien zelfs sterker. Deze film bracht me dichter bij die waarheid. Soms komen inzichten uit de meest onverwachte hoeken. Een film, een moment, een verhaal — allemaal mogelijkheden om te reflecteren en te groeien. Wat raakt jou? En hoe gebruik je dat om je eigen kloof te overbruggen?

Mijn reis met Cacao: Een verbinding met hart en ziel

Tue, 10 Dec 2024 12:33:05 GMT

Hoe Cacao mijn pad naar healing en zelfontdekking heeft vormgegeven

Als ik denk aan cacao, dan gaat het voor mij veel verder dan alleen de heerlijke smaak. Voor mij is cacao een krachtig plantmedicijn dat me helpt te verbinden met mijn innerlijke wereld en de natuur om me heen. Mijn reis met cacao is er een van ontdekking, healing en diepe verbinding.

De spirit van cacao

Toen ik voor het eerst hoorde over de spirit van cacao, was ik gefascineerd door de rijke geschiedenis en betekenis ervan. Voor de Maya’s en Azteken was cacao een heilige drank, een middel om contact te maken met het hogere en de aarde. Deze oude tradities hebben me altijd aangesproken, en ik voelde een sterke roeping om deze wijsheid in mijn eigen leven te integreren.

Fysieke en emotionele heling

Cacao heeft niet alleen een rijke smaak, maar het biedt ook vele voordelen voor lichaam en geest. Toen ik begon met het gebruiken van cacao in mijn meditatieve praktijk, merkte ik al snel dat het me hielp om beter in contact te komen met mijn emoties. De stoffen in cacao, zoals theobromine, geven me een opkikker en helpen me ontspannen.

Elke keer dat ik cacao bereid voor een ceremonie, voel ik de liefde en intentie die erin gaan. Het creëren van die warme, aromatische drank wordt een ritueel op zich, en ik ervaar het als een moment van zelfzorg en verbinding met mezelf.

Ceremoniële cacao

Tijdens mijn cacaoceremonies creëer ik een veilige ruimte waarin ik en de deelnemers ons hart kunnen openen. We mediteren, delen verhalen en laten de muziek ons leiden. Het is in deze momenten dat ik me het meest verbonden voel met de groep en met de natuur. De cacao helpt ons om blokkades los te laten en ruimte te maken voor liefde, vergeving en nieuwe inzichten.

Een van de meest memorabele momenten was toen ik me realiseerde dat cacao me hielp om mijn angst en twijfels los te laten. De warmte van de cacao gaf me de moed om mijn emoties te verkennen en te omarmen.

Cacao en de natuur

Wat ik het mooiste vind aan het geven van cacao-ceremonies is de mogelijkheid om dit in de natuur te doen. De verbinding met de aarde en de elementen voegt een extra dimensie toe aan de ervaring. Tijdens deze ceremonies creëren we een veilige ruimte waarin we ons hart kunnen openen, omringd door de schoonheid van de natuur. Het is in deze momenten dat ik me het meest verbonden voel met de groep en de omgeving.

Conclusie

Voor mij is cacao veel meer dan alleen een lekkernij. Het is een krachtig plantmedicijn dat me helpt om mijn hart te openen en dieper contact te maken met mezelf en de wereld. Of ik nu deelneem aan een cacao-ceremonie, mediteer met een warme kop cacaodrank, of gewoon geniet van de smaak, de spirit van cacao leidt me op mijn reis naar healing en bewustwording.

Mijn persoonlijke reis met systemische paardencoaching: Ontdek de kracht van paarden voor zelfontdekking en groei

Sun, 20 Oct 2024 13:29:35 GMT

Hoe de intuïtie van paarden me hielp patronen te doorbreken en verbinding te vinden

In mijn zoektocht naar persoonlijke groei en inzicht stuitte ik op een bijzondere methode: systemische paardencoaching. Toen ik voor het eerst hoorde over de kracht van paarden en hun vermogen om ons te spiegelen, was ik meteen nieuwsgierig. Wat zou het betekenen om samen met deze majestueuze dieren te werken aan mijn persoonlijke ontwikkeling?

Wat is systemische paardencoaching?

Systemische paardencoaching is een vorm van coaching waarin de dynamiek binnen een systeem centraal staat, of dat nu je gezin, vrienden of collega's zijn. Het idee is dat paarden ons kunnen helpen om patronen en blokkades te herkennen die ons tegenhouden. Deze dieren, met hun enorme intuïtie en gevoel voor energie, zijn als een spiegel voor onze innerlijke wereld.

Tijdens mijn opleiding voelde ik een mix van spanning en nieuwsgierigheid. Wat zou ik leren? Hoe zou het zijn om met een paard te werken? Al snel merkte ik hoe gevoelig en responsief deze prachtige dieren zijn. Het was alsof ze mijn emoties en gedachten konden aanvoelen nog voordat ik ze zelf helemaal begreep.

De kracht van paarden

Wat me echt verraste, was de directe feedback die ik kreeg. Als ik me onzeker voelde, reageerde het paard op een manier die die onzekerheid weerspiegelde. Het was confronterend, maar tegelijkertijd ook verhelderend. Ik leerde om mijn gevoelens niet te verbergen, maar juist te omarmen. De paarden nodigden me uit om authentiek te zijn, en dat was bevrijdend.

De coach leidde ons door verschillende opstellingen die ons hielpen om beter in contact te komen met onszelf en met elkaar. In deze opstellingen verkenden we de dynamiek van verschillende leden van ons systeem, wat me hielp om inzicht te krijgen in hoe mijn relaties functioneerden en waar er ruimte was voor groei en healing.

De magie van verbinding

Een van de mooiste momenten was toen ik samen met één van mijn paarden door een open veld liep. Ik voelde me verbonden met de natuur, met het paard en met mezelf. Deze ervaring herinnerde me eraan hoe belangrijk het is om onszelf te omarmen en in contact te blijven met onze emoties.

De systemische principes die ik leerde, hielpen me om niet alleen mijn eigen patronen te herkennen, maar ook om beter te begrijpen hoe ik in verbinding sta met anderen. Het was als het leggen van puzzelstukjes; elk inzicht bracht me dichter bij een vollediger beeld van wie ik ben.

De voordelen van systemische paardencoaching

De voordelen van deze coachingstijl zijn talrijk:

1. Eerlijke feedback: De paarden geven je directe en eerlijke reacties die je helpen om jezelf beter te begrijpen.

2. Zelfreflectie: De opstellingen nodigen je uit om stil te staan bij je eigen gedrag en gevoelens.

3. Natuurverbinding : Werken met paarden in de buitenlucht is niet alleen rustgevend, maar ook helend.

4. Persoonlijke groei : De veilige omgeving biedt ruimte voor echte verandering en ontwikkeling.

5. Verbetering van relaties: Door de systemische aanpak kun je je relaties verdiepen en conflicten beter begrijpen.

Voor wie is systemische paardencoaching?

Deze coachingvorm is geschikt voor iedereen die zich wil ontwikkelen, of je nu vastloopt in je leven of gewoon meer inzicht wilt krijgen in je relaties. Het heeft mij geholpen om mijn eigen blokkades te overwinnen en meer in contact te komen met mijn ware zelf.

Conclusie

Mijn ervaring met systemische paardencoaching was een ontdekkingsreis die me niet alleen inzicht gaf in mijn eigen patronen, maar me ook liet zien hoe ik kan groeien en bloeien in verbinding met anderen.

Ben je klaar om de kracht van systemische paardencoaching zelf te ervaren? Neem vandaag nog contact op via deze link om een sessie te boeken en ontdek wat deze unieke methode voor jou kan betekenen. Laat de wijsheid van paarden je begeleiden op je reis naar zelfontdekking en groei!

Mijn reis in het sjamanisme: Een pad naar innerlijke wijsheid en verbinding

Sun, 22 Sep 2024 11:00:18 GMT

Hoe sjamanisme mijn leven veranderde en hoe het jou ook kan helpen

De moderne wereld is vaak hectisch en vol afleidingen. Er is zoveel informatie en drukte om ons heen, dat we soms vergeten wie we werkelijk zijn en waar we in de kern naar verlangen. Een aantal jaren geleden begon ik die disconnectie te voelen, en dat bracht me op een pad naar sjamanisme — een spirituele reis die mijn leven ingrijpend heeft veranderd.

Mijn eerste kennismaking met sjamanisme

Ik ontdekte sjamanisme op een moment dat ik me wat verloren voelde. Ik was altijd gefocust op de buitenwereld: werk, verplichtingen, verwachtingen van anderen. Maar diep vanbinnen voelde ik dat er iets miste, een verbinding met mezelf en iets groters dan ikzelf. Via een goede vriend hoorde ik voor het eerst over sjamanistische praktijken. Hoewel ik aanvankelijk sceptisch was, besloot ik het een kans te geven.

Mijn eerste ervaring met een sjamanistische reis was zowel mysterieus als transformerend. Ik herinner me nog goed hoe de diepe, ritmische klanken van de drum me meenamen naar een plek die ik niet in woorden kon beschrijven. Het voelde alsof ik naar binnen reisde, naar delen van mezelf die ik lang had genegeerd. Tijdens die reis ontmoette ik symbolische beelden en gidsen die me inzichten gaven over mijn eigen leven en de blokkades die ik onbewust had opgebouwd.

Wat sjamanisme voor mij heeft betekend

Sjamanisme heeft me geleerd dat er meer is dan alleen de zichtbare wereld om ons heen. Het heeft me geholpen een diepere verbinding te vinden met de natuur, de elementen, en vooral met mezelf. Waar ik vroeger geneigd was om oplossingen buiten mezelf te zoeken, leerde sjamanisme me dat de antwoorden vaak al in ons aanwezig zijn — we hoeven alleen maar te luisteren.

De kern van sjamanisme draait om de verbinding met de spirituele wereld en de natuur. Alles is bezield, van de bomen die ons omringen tot de dieren die ons pad kruisen. Dit bewustzijn heeft me geholpen om met meer respect en dankbaarheid naar de wereld om me heen te kijken. Het heeft mijn perspectief veranderd en me laten inzien dat we allemaal deel zijn van een groter geheel.

Wat sjamanistische praktijken voor jou kunnen betekenen

Je hoeft geen sjamaan te worden om de voordelen van sjamanisme in je leven te voelen. Voor mij begon het met kleine stappen, zoals het deelnemen aan een drumcirkel of het maken van een sjamanistische reis. Deze ervaringen brachten me rust en helderheid, vooral in tijden van stress of onzekerheid. Misschien voel jij je ook aangetrokken tot deze oude tradities, en vraag je je af hoe ze jou kunnen helpen. Hier zijn een paar manieren waarop sjamanisme je leven kan verrijken:

1. Diepere zelfontdekking

Sjamanisme nodigt je uit om naar binnen te keren en te ontdekken wie je werkelijk bent. Het kan je helpen om patronen te doorbreken en blokkades los te laten die je groei in de weg staan. Elke sjamanistische reis biedt nieuwe inzichten die je leven kunnen transformeren.

2. Verbinden met de natuur

Eén van de mooiste dingen die ik heb geleerd, is om de natuur weer écht te ervaren. De stilte van een bos, de kracht van water, de warmte van de zon — het zijn niet alleen fysieke ervaringen, maar spirituele verbindingen. Door rituelen en ceremonies voel ik me nu veel meer in harmonie met de wereld om me heen.

3. Heling van binnenuit

Sjamanisme heeft me geholpen om oude emotionele wonden te helen. Vaak dragen we onbewust pijn en trauma's met ons mee, en sjamanistische technieken, zoals zieleherstel, kunnen helpen om die te verlichten. Dit heeft me geleerd om zachter en liefdevoller voor mezelf te zijn.

4. Nieuwe Inzichten in moeilijke situaties

Soms zijn er momenten waarop we vastzitten in een situatie en geen uitweg zien. Sjamanistische reizen hebben me nieuwe perspectieven gegeven en me geholpen om met meer vertrouwen en helderheid door uitdagingen heen te navigeren.

Hoe je zelf met sjamanisme aan de slag kan gaan

Als je nieuwsgierig bent naar sjamanisme, maar nog niet weet waar te beginnen, raad ik aan om eerst kleine stappen te zetten. Zoek een betrouwbare sjamaan of spiritueel leraar die je kan begeleiden in een sjamanistische reis of ritueel. Er zijn ook veel workshops en retraites waar je in een veilige omgeving deze oude tradities kunt verkennen.

Wil je zelf een eerste stap zetten? Dan is een kennismakingsworkshop sjamanisme een geweldige manier om meer te leren over deze eeuwenoude praktijk. Tijdens de workshop maak je op een toegankelijke manier kennis met de basisprincipes van sjamanisme en ervaar je zelf hoe een sjamanistische reis werkt. Het is een veilige, respectvolle omgeving waar je je kunt verdiepen in de rituelen en technieken die sjamanen over de hele wereld al eeuwenlang toepassen.

Schrijf je hier in voor onze eerstvolgende kennismakingsworkshop en ontdek zelf de kracht van sjamanisme.

Tot Slot

Sjamanisme heeft me niet alleen geholpen om mezelf beter te begrijpen, maar ook om een dieper respect te ontwikkelen voor de wereld om me heen. Het bracht me in contact met de wijsheid van oude tradities die, zelfs in deze moderne tijd, nog steeds ongelooflijk krachtig en relevant zijn.

Of je nu op zoek bent naar heling, innerlijke rust, of gewoon meer verbondenheid met de natuur, sjamanisme kan een prachtig pad voor je zijn. Het heeft mijn leven verrijkt op manieren die ik nooit had verwacht, en misschien kan het dat ook voor jou doen.

Geld staat gelijk aan onrecht...

Sun, 23 Aug 2020 12:56:03 GMT

Je wil zo graag ergens vanaf geraken. Maar eender wat je probeert, het blijkt telkens een druppel op een hete plaat te zijn. Dan zou het wel eens kunnen dat je iets met je meedraagt dat niet bij jou hoort...

“Nu weet ik hoe het zit.” Een triomfantelijk glimlachje speelde rond haar lippen. Ze was overtuigd het passende antwoord reeds gevonden te hebben tijdens de mini-opstelling met de Schleich paardjes voorafgaand aan de werkelijke sessie. “Laten we dat dan even checken bij de paarden”, stelde ik haar voor. Alison is een hulpverlener in opleiding, die het lastig vindt een financiële tegemoetkoming te vragen aan de cliënten, die zij nu reeds ondersteunt.

Aangekomen bij de buitenbak schopte ik gewoontegetrouw mijn teenslippers aan de kant en vervolgde ik blootsvoets mijn weg naar het uiteinde, waar de kudde ons rustig opwachtte. “Mag ik je meenemen in een kleine meditatie?” Het is een ritueel dat ik al wel eens pleeg te gebruiken wanneer ik merk dat iemand té zeer in zijn hoofd zit. We waren nog niet goed en wel begonnen of ze vroeg me of ze ook haar schoenen mocht uitdoen. En of ze dat mocht! Blootsvoets lopen heeft het voordeel dat je veel meer in contact komt met je eigen aarding en op die manier dus ook werkt aan de balans van het basischakra. Dit chakra heeft alles te maken met hoe iemand in het leven staat, of hij/zij zich gewenst voelt maar ook hoe hij/zij staat tegenover materie (bezit, geld).

De allereerste vraag, die ik haar stelde was dan ook of er plaats was voor haar in haar systeem. De kudde verdeelde zich in twee ongelijke delen, 4 tegen 1. “Nee”, verzuchtte ze, “ ik voel me als die ene alleen. Totaal niet gewenst.” Ik nodigde haar uit een plaats in te nemen in de grotere kudde, waarop ze zich zonder aarzelen aan de rand van de groep positioneerde. De kudde reageerde onmiddellijk door zich opnieuw op te splitsen.

De zachte, witte merrie positioneerde zich aan de rand van de bak, het hoofd van ons afgewend. “Wat was er moeilijk uit te houden in jouw systeem?” “Onrechtvaardigheid!” Daar stond ze, strijdlustig haast met de armen defensief voor de borst gekruist. “Ik zou je willen uitnodigen om plaats te nemen langs haar rechterschouder, tegen haar aan te leunen en de volgende zin te herhalen: Ik ben Alison, eerstgeborene van … en …, oudste zus van …” Haar woorden waren nog niet helemaal koud of de merrie verplaatste op subtiele wijze haar gewicht van haar rechter naar haar linker voorbeen, Alison zo uit balans brengend.

“Wat gaat jou makkelijker af, geven of nemen?” Haar antwoord volgde gezwind alsof het een evidentie was. “Geven.” “Wat is het risico van nemen”, vervolgde ik. Ze stagneerde, zocht een antwoord maar vond er geen. “Wie heeft er een hoge prijs betaald doordat ie genomen heeft?” “Dat… is zonder enige twijfel mijn broer…” Er volgde een onstuitbare woordenstroom, waaruit ik één rode draad distilleerde: geld is een machtsmiddel. Alison had jaren geleden haar enige broer, omwille van onrechtmatig verkregen erfenisgeld en kwaadsprekerij aangaande haar persoon, uit haar familieplaatje gewist. Opnieuw nodigde ik Alison uit om plaats te nemen bij de witte merrie, dit keer zittend aan haar voorbenen. “Geld is gelijk aan onrecht.” Ik liet haar de zin, die intuïtief bij me binnengekomen was uitspreken. “Tja, die komt binnen”, verzuchtte ze.

Tijdens de laatste wereldoorlog was haar overgrootmoeder alleen achtergebleven met twee dochters en een eigen zaak ten laste. Ondanks haar penibele situatie bleek de vrouw het financieel toch behoorlijk goed tot zeer goed te stellen. Bij de bevrijding door de geallieerden kwam uiteindelijk aan het licht dat ze samen geheuld zou hebben met de vijand. Voor deze collaboratie kreeg ze een gevangenisstraf opgelegd en werd ze uit haar burgerrechten ontzet. Omtrent dit euvel in de familiale geschiedenis werd vooralsnog zéér geheimzinnig gedaan evenals over de oorsprong van de verworven rijkdommen. De last, die hierdoor ongewild op Alisons schouders was beland, plaatsten we door middel van een passend ritueel terug waar hij hoorde.

En met een allerlaatste interventie werd de sessie tenslotte afgesloten. Aan Alison werd gevraagd plaats te nemen op een voor haar passend aanvoelende plaats naast het paard. Ze koos voor de rechterschouder. Opnieuw nodigde ik haar uit tegen de schouder van de merrie aan te leunen, maar dit maal met de volgende woorden: “En nu, neem ik je als mijn broer.” Enkele minuten stonden ze daar, bewegingsloos tegen elkaar aan, totdat Alison zelf het contact verbrak: “En nu… voel ik me gesteund.” Met rechte rug en geheven hoofd wandelde ze blootsvoets naar de ingang van de buitenbak.

Vooraleer ze in haar auto stapte kreeg ze bij wijze van herinnering aan deze sessie de patrijzenveer toegestopt, die ik bij aanvang van de sessie opgeraapt had. De boodschap van patrijs luidt dan ook niet voor niets ‘zelfstandig kunnen werken’ en daarvan... had ze wel meer dan voldoende bewijs geleverd.

Dit verhaal is gepubliceerd met volledige toestemming en goedkeuring van de betreffende persoon. Teneinde zijn/haar privacy te garanderen heb ik ervoor gekozen om zijn/haar naam te wijzigen.

Hou me vast (want ik val)!

Tue, 17 Sep 2019 15:42:45 GMT

De eerste beweging, die een pasgeborene maakt is er één van uitreiken naar de ouders. Indien het deze beweging - door welke omstandigheden ook - door de ouders niet beantwoord weet, zal deze beweging stollen. Het kind zal stoppen met uitreiken...

Dit was haar allereerste coachsessie met paarden. Deidre is een jonge vrouw, die te kampen heeft met een aangeboren fysieke afwijking. Hierdoor bracht ze de eerste zeven jaren van haar jonge leven noodgedwongen gescheiden van haar ouders door en was ze niet in de mogelijkheid geweest een band met hen op te bouwen. Door middel van coachsessies met paarden wou ze hieraan en aan haar gebrek aan zelfvertrouwen werken. Het lijkt logisch dat deze problemen zich stelden gezien het net in deze eerste levensjaren is dat het basischakra zich vormt. Dit chakra heeft alles te maken met je thuis voelen op aarde, vertrouwen hebben in het leven en je veilig en geborgen weten in jezelf. Zoals de naam reeds doet vermoeden is dit chakra de basis voor alle andere. Zonder deze stevige fundering kan men zich niet veilig genoeg voelen om te experimenteren met zelfbewustzijn en persoonlijke kracht, de essentie van het derde chakra.

“Paarden boezemen me best wel wat angst in”, vertrouwde ze me die namiddag toe vanaf ze voet zette in de stalgang. “Ooit kreeg ik een trap toen ik achter een paard doorliep.” Bewonderend had ze voor Dino’s box gestaan. “Wat is hij groot! Ik ben eigenlijk wel bang van hem. Maar hij heeft wel een mooie kleur”, voegde ze er vergoelijkend aan toe, als had ze iets goed te maken tegenover hem. “Dezelfde kleur als jouw haren”, merkte ik langs mijn neus weg op. “Die zijn ook mooi.” Ze lachte onwennig. Ik besloot haar - vooraleer aan het echte coachwerk te beginnen - vooreerst even rustig te laten kennismaken met het gegeven paard en de wijze waarop ze communiceren. “Voel je veilig genoeg om te experimenteren met nabijheid en afstand”, gaf ik haar mee. We bevonden ons in Misty’s box. “Ik houd een oogje in het zeil. Als het op de één of andere manier onveilig voor je voelt, mag je gerust achter me springen om te schuilen.” Deze laatste mededeling maakte dat ze zich er al ietwat comfortabeler bij voelde. Desondanks bleef ze nog steeds extreem op haar hoede, opschrikkend van elke kleine beweging, die dit ó zo geduldige en omzichtige paard maakte.

Aan de rand van de bak nam ik Deidre ter voorbereiding mee in een geleide meditatie. Een haast onbegonnen taak gezien de mate van gespannenheid waarin ze zich bevond. Ik besloot het kort te houden en rondde af met het verzoek zich innerlijk te verbinden met haar coachvraag. Samen stapten we de bak in. Misty’s respons was onmiddellijk. We waren nog maar net onder het draadje door gekropen of daar stevende ze al op ons af. Haar directheid beangstigde Deidre dermate dat ik besloot Deidre in beweging te laten komen. “Zou je een plaats kunnen uitkiezen, die voor jou je zelfverzekerdheid voorstelt?” Deidre positioneerde zich zonder aarzelen in het midden van de bak. “Wanneer heb jij je voor de eerste maal onzeker gevoeld?” informeerde ik. “Dat weet ik niet. Ik denk dat ik me altijd al zo gevoeld heb”, repliceerde ze. Intussen liep Misty - net als Deidre, die er ook ietwat verloren bij stond - onrustig scharrelend rond tot ze bij de waterbak aanbelandde. Drinken stond echter niet echt in haar scenario beschreven. Haar lippen rommelden wat in het koude water zonder daadwerkelijk te drinken. Ze nam er een beetje van in haar mond maar liet het even gauw er ook weer uitlopen. En alsof dat nog niet duidelijk genoeg was, plantte ze ook nog eens haar hoef middenin de kuip. “We zijn hier maar wat aan het aanrommelen zonder echt tot de kern van de zaak te komen”, schoot het door mijn hoofd.

Ik bleef verder zoeken naar een systemisch aanknopingspunt toen Misty zich plots appreteerde om te gaan rollen. Weifelend zocht ze naar dé geschikte plaats. Het was overduidelijk dat ze haarfijn Deidre’s weerhoudendheid aanvoelde. Even leek het erop dat ze vlak langs mij haar plaatsje zou uitkiezen. Maar dan... bewoog ze zich toch richting Deidre. Een kleine, haast onhoorbare zucht ontsnapte aan diens lippen. “Heb je recentelijk of in het verleden iets of iemand verloren waar je nog niet over bent”, informeerde ik. “Ja, één van mijn vrienden...” Ze ratelde aan één stuk door. Ik had moeite om mijn gedachten erbij te houden en als ik naar Misty keek, zag ik dat ook zij er niet meer echt bij was. “Waar gaat dit werkelijk over?” gonsde het prominent binnenin mij. En ook de combi Deidre - Misty leek niet echt van de grond te komen. Bij elke beweging, die Misty maakte, maakte Deidre een spreekwoordelijk en soms zelfs een daadwerkelijk sprongetje zijwaarts. Misty vertaalde deze onrust voortreffelijk door continue de grenzen van afstand en nabijheid af te tasten.

Ik besloot het over een totaal andere boeg te gooien en mezelf als representant van haar mama in te zetten. Daar stonden we dan, recht tegenover mekaar... mekaar taxerend, haast als opposanten. “Mama, lieve mama,...” Ik liet het haar uitspreken ondertussen zorgvuldig eventuele veranderingen in haar houding, stemvolume of -timbre monitorend. Haar blik verzachtte... “Wat voel je nu en waar voel je dat in je lijf?” Ze wees naar haar hart. “Ik was zó bang en voelde me zó eenzaam...” Gehoorzaam herhaalde ze wat ik haar voorzei. “Wat gebeurt er in je lijf?” Ze gaf te kennen dat ze overal spanning voelde, van top tot teen. “En welke emotie voel je?” “Boosheid.” “Je was er niet voor me toen ik je nodig had.” Ze kreeg het niet over haar lippen. “Dat is niet waar. Ze was er wel voor mij”, antwoordde ze met een lichte wrevel in haar stem.

“Mag ik je vasthouden?” verzocht ik. Ze knikte weifelend, niet goed wetende waartoe dit zou leiden. Ik klemde haar stevig in mijn armen, haar hoofd met zachte dwang richting mijn borst geleidend. Hoe bewuster ik me van de spanning in haar lijf werd, des te steviger ik haar omklemde. Gaandeweg voelde ik al maar meer haar overgave tot ze zichzelf toeliet om ook het allerlaatste restje weerstand te laten wegvloeien. “Hoe voel je je nu?” “Rustig”, antwoordde ze gezwind. En dan was daar plots op haar kousenvoeten... Misty! De eerste beweging was ingezet. Ook voor haar was het nu veilig genoeg om te gaan voelen.

Terug bij de opstelling met Shleigh- paardjes werd ook daar de miniscule verschuiving duidelijk toen ze haar paardje herpositioneerde tegenover dit van haar mama.

Dit verhaal is gepubliceerd met volledige toestemming en goedkeuring van de betreffende persoon. Teneinde zijn/haar privacy te garanderen heb ik ervoor gekozen om zijn/haar naam te wijzigen.

Nu... mag jij voor mij zorgen.

Fri, 06 Sep 2019 15:47:17 GMT

De liefde van een kind voor zijn ouder(s) is zo groot en onvoorwaardelijk dat ze onbewust hun leed en zorgen zullen trachten te verzachten. Wanneer dat gebeurt wordt de natuurlijke rangorde echter verstoord en dragen ze een veel te grote verantwoordelijkheid.

Wie zou me die dag assisteren bij de dochter-moeder sessie? Langzaam liepen we langs de boxen, nauwkeurig de reacties van de paarden monitorend. Moeder en dochter waren overtuigd van het tweespan Conan-Zoë, ik merkte vooral interesse bij Zoë en Fadista. Zonder Conan geen Zoë en dus gingen we van start met dit onafscheidelijke duo. Ik zag wel hoe het zich verder ontvouwen zou. En op dat vervolg hoefden we niet eens zó lang te wachten. Gelijk al tijdens de voorbereidende meditatie zagen de twee pony’s hun kans schoon om onder de draad door te kruipen en voor het wijde sop te kiezen. Na het afronden van de meditatie staarden moeder en dochter onwezenlijk voor zich uit richting de lege bak voor hen. “Ik denk dat we Fadista er maar zullen bij halen”, meldde ik lichtelijk geamuseerd.

De drie paarden leken zich van onze aanwezigheid bitter weinig aan te trekken. Fadista scharrelde bezeten rond op zoek naar ieder minuscuul grassprietje dat ze maar kon vinden, daarbij absoluut geen oog hebbend voor Zoë en Conan, die rustig in en uit de bak laveerden alsof er geen touwtje was dat het veld afbakende. “Als ik kijk naar de paarden, dan lijkt het erop alsof in jullie systeem iedereen zo’n beetje zijn eigen weg gaat.” Er volgde een trieste, ingetogen instemming. “Dat klopt.” On the spot ging Conan door de knieën om zich genoegzaam door het zand te wentelen. “Heeft één van jullie beiden iets of iemand dierbaar verloren waarvan je het verlies nog niet helemaal verwerkt hebt. Mama’s onderlip begon lichtjes te beven. “Mijn mémé”, klonk het benepen. “Ze was als als een moeder voor me. Zij heeft me opgevoed en is drie jaar geleden gestorven.”

Dit leek wel te kloppen met het beeld dat me vooraf geschetst werd. Dochterlief bleek zéér volwassen voor haar leeftijd. Vaak neemt ze een erg harde houding aan tegenover haar mama en durft deze ook wel eens de les te spellen. Onderzoekend verzocht ik haar om zich ruggelings voor haar mama te plaatsen waarop ik de laatstgenoemde de volgende zin liet herhalen: “Ik ben jouw moeder, jij bent mijn dochter. Het is mijn taak om voor jou te zorgen, niet omgekeerd. Dochterlief droeg ik op de volgende woorden te reproduceren: “Ik ben jouw dochter, jij bent mijn moeder. Jij mag voor me zorgen.” Geduldig wachtte ik op het juiste moment, het moment waaruit bleek dat dochterlief haar houding zou verzachten en zich ontvankelijker zou opstellen. Toen uiteindelijk bleek dat dit nog niet onmiddellijk aan de orde was, vroeg ik haar om plaats te nemen langs Fadista’s schouder en haar hoofd ertegenaan te vleien. Nog steeds bleef de overgave uit. Ik besloot mama een halve draai om haar as te laten maken. Ze stond nu met haar rug naar het tafereel gedraaid. Enige momenten verstreken en dan... was daar plots de capitulatie. Geleidelijk aan verzachtte het lichaam van de dochter, gaandeweg het laatste restje strijdvaardigheid meenemend. ‘Ik ben de kleine en er mag voor me gezorgd worden”, verzocht ik haar vriendelijk maar dwingend. De sessie werd veelzeggend afgesloten met het beeld van Fadista die haar letterlijk het hoofd in de plaats van de hand boven het hoofd hield.

Toen ik moeder en dochter even later opnieuw trof, zag ik een compleet andere uitdrukking op het gezicht van het tienermeisje. De bezorgde, bedrukte uitdrukking had plaats geruimd voor een zorgeloze, guitige gloed. En ook mama had een grote evolutie doorgemaakt. Telkens dochterlief toch nog stiekem (dat is het verraderlijke aan patronen, ze sluipen vaak ongemerkt terug binnen) probeerde de les te spellen, repliceerde ze “ik ben de mama, jij bent mijn dochter”. Meer bleek niet nodig te zijn om de verhoudingen opnieuw correct te zetten. De boodschap van de wesp, dewelke gedurende de ganse meditatie rond hen had gehangen, was duidelijk niet in dovemansoren gevallen.

“Voel je oersterk en dicht aanwezig in het middelste van je ruggengraat, van je beenmerg.” Stel niet langer uit wat best vandaag zou gebeuren.”

Dit verhaal is gepubliceerd met volledige toestemming en goedkeuring van de betreffende persoon Teneinde de privacy te garanderen heb ik ervoor gekozen om geen namen te vermelden.

Niet zonder jou!

Mon, 02 Sep 2019 15:48:38 GMT

Iedereen heeft recht op zijn eigen plaats. Ongeacht hoe vreselijk de begane fouten ook... je hoort erbij!

Sedert het voorjaar volgt hij het groeitraject voor hoogsensitieve kinderen. Nog enkele lessen en hij mag zichzelf een ware Unicorn noemen. Die namiddag echter fluistert zijn mama me, alvorens hij de stal betreedt, haastig toe dat hij de laatste tijd echt niet goed in zijn vel zit. “Hij doet enorm lastig tegen mij en tegen zijn zus”, meldt ze. In overleg besluiten we om het voorziene thema van die dag even op de lange baan te schuiven en de voorkeur te geven aan een kind-oudersessie.

Mama en papa zijn al enkele jaren uiteen en de verstandhouding tussen de beiden verloopt niet altijd even vlotjes, hetgeen beide kinderen duidelijk zeer zwaar valt. Voor aanvang van de sessie vraag ik de jongen om door middel van sleigh paardjes zijn systeem van herkomst voor me op te stellen. Aan de hand daarvan kan ik me meestal al wel een redelijk goed beeld vormen van de mogelijke knelpunten. Waar ik normalerwijze om een kleine toelichting van ‘het probleem’ verzoek, verkies ik dit maal er volledig blank in te gaan. Wel laat ik zoals steeds de kudde zélf beslissen welke van hen zich als mijn co-coach wenst aan te bieden.

Reeds tijdens de geleide meditatie, die ik ter introductie van een sessie houdt, merk ik dat Dino al volop aanwezig en in contact met het gehele systeem en de daaruit voortvloeiende probleemstelling is. Wanneer ik samen met hen hun ademhaling onderzoek, staat hij vanachter het draadje voluit mee te briesen. En bij het formuleren van de zin ‘kijk eens wie of wat er nog niet vermeld is maar er wel bij hoort’ gaat hij spontaan door de knieën om in het zand te rollen.

Eens de ogen geopend stappen we met z’n drieën onder het draadje door de bak in. Daar staat Dino, de achterhand naar ons toe gericht, schijnbaar gefocust op iets vooralsnog onzichtbaar dat zich buiten de bak afspeelt. “Wie of wat kan of mag (nog) niet gezien worden”, laat ik van mijn tong rollen. Er valt een ongemakkelijke stilte. De jongen heeft zich intussen op de grond gezet en speelt schijnbaar afwezig met de warme, door zijn vingers glippende zandkorrels. Ondertussen merk ik vanuit mijn ooghoeken dat Dino zich vrij opdringerig gedraagt tegenover de mama. En dus verzoek ik haar vriendelijk even uit de bak te stappen. Het is duidelijk dat dit moment de jongen toebehoort.

“Ik vind mijn zus vervelend.” De zin lijkt hem luchtig te ontglippen maar de continue fixatie op het door zijn vingers wegglippende zand vertelt me een compleet ander verhaal. Als door een wesp gestoken richt Dino zijn volledige aandacht op de jongen. Doelgericht stevent hij op ons af. Net voor ons houdt hij halt en besnuffelt hij met een haast contradictorische tederheid de voeten van het kind. Gelijk leg ik de link met het energetische aspect van mijn werk. “Vertrouw je me?” Hij knikt. Ik verzoek hem languit op zijn rug in het zand te gaan liggen en de volgende woorden uit te spreken: “Ik mag er zijn, ik ben gewenst, het is hier veilig voor me.”

Zijn woorden zijn nog niet volledig koud of Fadista geeft te kennen eveneens te willen deelnemen aan de sessie. Wat zich vervolgens afspeelt is een mini-replica van wat zich ooit tussen beide ouders heeft afgespeeld. Verbluft staan we aan de zijlijn te kijken naar dit complexe spel van aantrekken en afstoten. Beide paardenhoofden bijeen vormen ze een liefdevol hartje. Haast minnekozend beroert Dino Fadista’s voorbeen waarop zij zich met de achterhand naar hem toedraait. Zij loopt weg, hij snijdt haar met de achterhand dreigend de pas af. De opvoering wordt tenslotte beëindigd elk aan één kant, de achterhand naar mekaar gericht. “Herkenbaar voor jou”, informeer ik. Langs me wordt verwoed geknikt. De paarden hebben de moeilijkheden, die beide ouders voor, tijdens en na de scheiding ervaren hebben, vertolkt.

Onder de indruk keren we terug naar de coachruimte om nogmaals de opstelling met Sleigh paarden van de jongen te bekijken. Daar staan ze. Allen netjes op één rij. “Is er iets dat je nog zou willen veranderen?” De jongen schudt het hoofd. “Nee, het is goed zo.” Ik verschuif de paarden naar wat in theorie de systemisch correcte opstelling zou zijn. “Hoe is dit voor jou?” Zijn gezichtje klaart op. Het voelt hardvochtig dit beeld te verstoren maar niettemin ervaar ik het als noodzakelijk. Voorzichtig toets ik af: “Besef je dat dit niet meer mogelijk is?” Zijn antwoord is duidelijk en realistisch, zonder één enkel zweempje van zelfmedelijden. Ik besluit een paar verschuivingen door te voeren en andere mogelijke scenario’s in scène te zetten. Tot tenslotte de jongen het heft in eigen handen neemt. “We zouden het ook zo kunnen doen...” Het onder de aandacht brengen van verschillende mogelijkheden had hem aangespoord oplossingsgericht te denken. Wauw! Wat een wijze knul! Onze beider ogen spreken boekdelen.

Enkele dagen later tenslotte krijg ik bericht van zijn mama dat ze een goed gesprek heeft gehad met de vader. Hij heeft ingezien dat zijn gedrag niet in het bestwil van de kinderen is en gaat akkoord met de regeling die hun zoon tijdens de sessie heeft uitgewerkt.

Dit verhaal is gepubliceerd met volledige toestemming en goedkeuring van de betreffende persoon en zijn/haar mama/papa. Teneinde zijn/haar privacy te garanderen heb ik ervoor gekozen om geen namen te vermelden.

4cee205c

Drie reizen door de Leeuwenpoort

✨ Ai Kenoa – Drie sjamanistische reizen door de Leeuwenpoort ✨

﻿

Eerste reis – Nieuwe maan in Leeuw (Grootmoedermedicijn)

Tweede reis – Thuiskomst en heling (Grootmoedermedicijn)

Derde reis – Volle maan in Waterman, sluiting van de Leeuwenpoort (Grootvadermedicijn)

Wat het medicijn me leerde over wie ik ben

Een ceremoniële reis door vergeving, zelfliefde en thuiskomen in mijn zielsmissie

De poort van vergeving

Geboorte als keuze

Zelfliefde als sleutel

De boodschap van de ziel

Sobek & de poortwachters van het water

De piramide van herinnering

Van zaad naar belichaming

Thuiskomen

Over mijn spiritnaam: Fearless Feather

Wanneer geven pijn gaat doen

Hoe een verbroken vriendschap me leerde over de kracht van balans

﻿

Wat is balans in geven en nemen?

Mijn persoonlijke ervaring: het sluipende verlies van evenwicht

Waarom loslaten soms het juiste is

Wat jij hiervan kunt meenemen

Tot slot: een oproep tot bewustzijn

Van slapeloosheid naar systeemrust

Hoe een familieopstelling mijn 28 jaar slapeloosheid plots doorbrak

Wat ik geleerd heb

De zin en onzin van Psychedelica: Wetenschap, veiligheid en gevaren

Bangmakerij vs. feiten

�� Bangmakerij door de jaren heen

❌ “Je komt nooit meer terug van een trip”

❌ “Je denkt dat je kunt vliegen”

❌ “Je wordt er psychotisch van”

❌ "Psychedelica leiden tot verslaving"

�� Wat zegt de wetenschap?

Psilocybine bij depressie

LSD bij existentiële angst

Verslaving en gedragsverandering

Wat gebeurt er in je brein?

�� En hoe zit het met ayahuasca en mescaline?

Ayahuasca – De jungle als spiegel

Mescaline – De zachte visionair

⚠️ Geen magie, wél risico’s bij onvoorbereid gebruik

Wat je moet weten:

✅ Conclusie: Volwassen omgaan met psychedelica

�� Meer weten?

Over bruggen bouwen: Hoe trauma de kloof tussen mensen vormt

Een reflectie op trauma, liefde en de moed om anderen toe te laten

Mijn reis met Cacao: Een verbinding met hart en ziel

Hoe Cacao mijn pad naar healing en zelfontdekking heeft vormgegeven

De spirit van cacao

Fysieke en emotionele heling

Ceremoniële cacao

Cacao en de natuur

Conclusie

Mijn persoonlijke reis met systemische paardencoaching: Ontdek de kracht van paarden voor zelfontdekking en groei

Hoe de intuïtie van paarden me hielp patronen te doorbreken en verbinding te vinden

Wat is systemische paardencoaching?

De kracht van paarden

De magie van verbinding

De voordelen van systemische paardencoaching

Voor wie is systemische paardencoaching?

Conclusie

Mijn reis in het sjamanisme: Een pad naar innerlijke wijsheid en verbinding

Hoe sjamanisme mijn leven veranderde en hoe het jou ook kan helpen

﻿ Mijn eerste kennismaking met sjamanisme

Wat sjamanisme voor mij heeft betekend

Wat sjamanistische praktijken voor jou kunnen betekenen

Hoe je zelf met sjamanisme aan de slag kan gaan

Tot Slot

Geld staat gelijk aan onrecht...

Je wil zo graag ergens vanaf geraken. Maar eender wat je probeert, het blijkt telkens een druppel op een hete plaat te zijn. Dan zou het wel eens kunnen dat je iets met je meedraagt dat niet bij jou hoort...

Hou me vast (want ik val)!

De eerste beweging, die een pasgeborene maakt is er één van uitreiken naar de ouders. Indien het deze beweging - door welke omstandigheden ook - door de ouders niet beantwoord weet, zal deze beweging stollen. Het kind zal stoppen met uitreiken...

Nu... mag jij voor mij zorgen.

De liefde van een kind voor zijn ouder(s) is zo groot en onvoorwaardelijk dat ze onbewust hun leed en zorgen zullen trachten te verzachten. Wanneer dat gebeurt wordt de natuurlijke rangorde echter verstoord en dragen ze een veel te grote verantwoordelijkheid.

Niet zonder jou!

Iedereen heeft recht op zijn eigen plaats. Ongeacht hoe vreselijk de begane fouten ook... je hoort erbij!

Mijn eerste kennismaking met sjamanisme